Ik ben op elf jarige leeftijd begonnen met gitaar spelen op de spaanse gitaar van mijn broer. Uiteraard in zijn afwezigheid. Het duurde dan ook niet lang voordat ik mijn eerste elektrische gitaar kocht, een Hondo Les Paul. Ik hield en houdt nog steeds van de expressie en emotie van een overstuurde elektrische gitaar.Voor mij was het duidelijk dat ik elektrische gitaar wilde leren spelen. Mijn invloeden waren Deep Purple, Carlos Santana, Pink Floyd, Black Sabbath, Ten Years After. Pas later heb ik de blues ontdekt. Ik wist meteen dat dit mijn grootste bron van inspiratie zou worden. Ik weet nog dat ik achteloos Stevie Ray Vaughan's Live at the Elcambo in mijn videorecorder deed.
Ik was niet bekend met het werk van Stevie Ray Vaughan, en raakte compleet van de wereld. Zoveel expressie en totale bezieling had ik nog niet eerder meegemaakt. De video heb ik de zelfde avond nog zeker drie keer bekeken. Ik heb nooit de ambitie gehad om een SRV-kloon te worden, maar ik ben zeker zeer door hem geinspireerd geraakt. Mijn muzikale smaak is erg breed. Ik houd van jump and jive alla Brian Setzer, singer songwriter's (Damien Rise), classic rock, maar ook nieuwste muziek van de Foo Fighters.
Bijna vanaf het moment dat ik mijn gitaar en versterker in mijn bezit had, ben ik in bandjes gaan spelen. Mijn eerste bandje was de schoolband van de plaatselijke mavo, we repeteerden elke zaterdagmiddag in het muzieklokaal. Daarna volgden er nog vele andere, met steeds meer de nadruk op het maken van eigen muziek. Naast het spelen in bandjes ben ik me ook gaan verdiepen in het opnameproces. Op dit moment heb ik een eigen, volledig ingerichte opnamestudio "MusicWall Studio" waar we ook de opnames voor de Down Town Dogs hebben gemaakt.
Met de Down Town Dogs doe ik eigenlijk wat ik het liefst doe: optreden met een pure en rauwe band met mensen met bezieling.